نمی دانستممدت هاست مرا نمی بینی...؛بعد از این باید دردهایم رابه خط بریل برایت بنویسم(انگشت هایت هنوز حس دارند؟!(راستی!پنبه ها را از گوش هایت در بیاور؛(بغض هاراه حنجره ام را بسته اند...)

محرمانه!

از: من که دل تنگ توام
به: تو که در فرنطینه ای
حالا که دیدار با تو ممنوع است
بگذار
دور از چشم دیگران
از کوچه ای که سالهاست قلبم را به تو وصل می کند
به دیدارت بیایم
و ویروسهایت را قرض بگیرم.

"مجموعه دار پنهان دردهای تو"

برای چه به این گورستان می آیی؛ برای چراغ های خاموش شده؟ برای نفس های منقضی شده؟ برای کلمات دفن شده در حفره دهان؟ برای جمله های آویخته در پرتگاه ذهن؟ برای چه به اینجا می آیی؛ برای امیدهای یخ زده؟ برای خاطرات نم گرفته؟ برای قصه های به سر نرسیده؟ برای شعرهای چارپاره شده؟   برای چه به اینجا بیایم؛ برای نبش گورهای کپک زده؟